Anor A Mellon แมวร่อน กรุ๊ป

"สวัสดีครับเพื่อนๆ..."

เปิดตัวสัปดาห์นี้ด้วยรอยยิ้มหวานๆ
(แต่ดูแววตาของแต่ละตัวที่ยิ้มแล้วเดาเจตนาลำบากเจงๆ ฮ่าๆๆ)

สัปดาห์ที่แล้วหายไปเนื่องจากติดภาระกิจเรื่องการงาน กว่าจะกลับเข้ากรุงเทพฯ ก็ประมาณ
ตี 3 กว่าๆ เข้าไปแล้ว ขับไปหลับไปถึงกรุงเทพฯ ก็เช้าพอดี เลยถือโอกาสอู้ซะงั้น

พอสัปดาห์นี้กลับมาเปิดดู มีสาวน้อยมาเย้วๆ ประมาณว่า" อัพบล็อกได้แร้วว์คุณเพ่!!!"

เลยต้องรีบกุลีกุจอ ล้มลุกคลุกคลาน ลุกลี้ลุกลน.....
ไปเดินเที่ยวห้างก่อน (ฮา) แล้วก็มาอัพบล็อกเอาตอนหัวค่ำๆ นี้แหละ แหะๆ (ขอนิดนึงน่ะ อิ อิ)

หลังจากที่เข้ามาค้นหารูปเพื่อเอามาแบ่งปันเพื่อนๆ ก็ปรากฎว่าสัปดาห์นี้
มีรูป "แมวน้อยปวดใจ" น่ารักๆ หลายรูปทีเดียวครับ
เลยขอนำมาฝากเพื่อนๆ กัน หวังว่าคงชอบนะจ๊ะ >^^<




อย่างที่จั่วหัวไว้ สัปดาห์นี้มีเรื่องเล่าของ "ความรัก" จากคนใกล้ตัวมาเล่าสู่กันฟัง
แต่แบบร่วมรัดตัดความหน่อยนะครับ เพราะกระพ้มเป็นคนที่เล่าเรื่องเศร้าๆ ไม่ค่อยเก่ง
แบบมันอินน่ะ เล่ายาวแล้วเดี๋ยวนึกถึงความหลัง จะพาลเศร้ากว่าเจ้าของเรื่อง (ฮา)


เป็นเรื่องราวของน้องชายของกระพ้มเองแหละครับ (น้องห่างๆ แต่ทำงานและพักอยู่ด้วยกัน)

กระทาชายผู้ซึ่งโดยจรรยาของคนไม่กลัวอกหัก แต่กลัวรักไม่เป็น (แฮ่ม!)

มีนามสมมุติว่าปื๊ด (in trend นิดนึง) วันหนึ่งได้ไปเจอหญิงสาวคนหนึ่ง ณ สถานที่ราชการ

แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ติดต่องาน ด้วยความที่สาวเจ้ามีหน้าตาน่ารัก และด้วยความที่ตัว

เป็นคนประเภทหัวใจมักง่าย (ฮ่าๆๆ นี่คนเล่าเห็นใจ หรือซ้ำเติมล่ะเนี่ย อิ อิ)

จึงเข้าไปทายทักเพื่อโอภาปราศรัย.....

การสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นด้วยมิตรไมตรี แต่ด้วยอยู่ระหว่างการติดต่องาน

ทั้งคู่จึงได้แลกเปลี่ยนเบอร์โทรกันไว้ตามแบบฉบับหนุ่มบาว สาวปาน

แล้วจึงแยกย้ายกันไปทำงานกันต่อ.....

สาวเจ้าจะรู้มั้ยว่า...

Cupid (ซึ่งเวลาผมคุยกับน้อง ผมมักจะบอกว่า "กรณีของเอ็ง ต้องเอาตัว C ออก

แล้วแทนที่ด้วยตัว S กับตัว t") ได้เล่นแผลงๆ กับลูกศรอีกแร้ววว์......ว์

.........

ตกเย็นวันนั้นน้องของกระพ้ม ก็รีบโทรกลับไปหาสาวเจ้า ด้วยแรงขับของความร้ากกก...ก

(เพราะลูกศรอาบยาอี ยาเค และยาเลิฟ ฮ่าๆๆ)

การสนทนาดำเนินไปได้ด้วยดีเปี่ยมไมตรีจิต (อีกแร้ววว์) จนกระทั้งมาถึง

ประโยคทองของน้องผมที่ว่า "มาทำงานข้างนอกบางครั้งก็ไม่สะดวกเนอะ ต้องขึ้นแท็กซี่บ้าง

ขึ้นรถเมล์บ้าง..."

..........

เหมือนกับเวลาหยุดเดิน ทุกอย่างเงียบสนิท ถ้าตอนนั้นมีหนวดแมวร่วงลงพื้นสักหนึ่งเส้นแถวพารากอน

น้องเฟิร์นเด็กสก้อยต์ซึ่งกำลังซ้อนท้ายมอไซด์แฟนหนุ่มกลับบ้านแถวถนนเกษตร-นวมินทร์

คงหูแทบแตก!!! มันจะเงียบอะไรขนาดน้านนนน.....

"พี่ไม่มีรถส่วนตัวเหรอคะ"

"อ๋อ.. ยังไม่มีครับ ตอนนี้พี่ก็อาศัยรถของพี่ชาย ไปกลับระหว่างที่พักกับที่ทำงาน"
(น้องพ้มมันซื่ออ่ะนะ)

.....

"เอ่อ พี่คะ พอดีเดี๋ยวหนูต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบน่ะค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ"

.....

ทุกอย่างจบลงแค่นั้น (ว้า... ลูกศรอาบยาเลิฟหมดฤทธิ์ซะแร้วว์)

เพื่อนๆ สงสัยมั้ยครับ ว่าน้องพ้มตอนนี้มันเป็นอย่างไรบ้าง???

ตอนนี้มันกำลังจีบสาวคนใหม่แล้วครับ (ฮ่าๆๆ)

เจ้า Cupid ส่วนตัวของมันมีกระสุนไม่อั้นเจงๆ ฮ่าๆๆๆ

.....

เอาล่ะครับ เอาเรื่องมาเล่าสู่กันฟัง ตามประสาคนคิดถึงกันเนอะ

และเพื่อให้เข้าเรื่องสักหน่อย เลยเอาเพลงจากอัลบั้มของนาย จ.พ. มาประกอบให้ฟังกัน

เอ้า!!! ไปดูรูปกันดีก่า....









(รูปนี้ "น้องสุ" ให้ยืมมา)