Anor A Mellon แมวร่อน กรุ๊ป

ก่อนอื่นกระผมต้องขอชี้แจงก่อนนะครับว่า เรื่องราวที่กำลังจะกล่าวบทไปนี้ ล้วนเป็นเรื่องราวที่สมมุติขึ้นทั้งสิ้น แย่หน่อยก็ตรงที่ไม่ได้สมมุติแค่เพียงว่า "เธอรักฉัน" หรือ "สมมุติเอานะว่าฝันเป็นจริง"

แต่อาจจะมีสมมุติแบบ "เฮ้ย เอ็งลองไปสืบดูหน่อยซิ ว่าระเบิดที่สั่งไปน่ะ เสร็จยัง เอาแบบระเบิดหลังการขายนะ ไม่ต้องมีการสาธิตวิธีใช้ อ้ายเสียว" อย่างนี้เป็นต้น

(ที่แรกจะเขียนว่าเป็นเรื่องราวที่ล้วนสมมุติขึ้นทั้งสิ้น ก็กลัวว่า "ลุงล้วน" ผัวป้าแย้ม แกจะมีภัย)

กระผมจึงต้องขออารัมภบท เตรง เตร๊ง เตรง ก่อนนิดนึง แบบผู้มีอารยธรรม ว่าถ้าหากเรื่องราวอันแสนมหัศจรรย์พันลึก ไปจึ๊กเอากลางจาย หรือไปแยงๆ ไชๆ เข้าไปจี๊ด "ต่อมมโนฝ่อ" ของพี่บิ๊ก พี่ตู้ พี่ย้อย เจ๊ใหญ่ เจ๊เล็ก หรือพี่ๆ ที่มีรูปหน้าทรงเรขาคณิต ไม่ว่ารูปทรงใด

กระผมก็ต้องขอกราบแสดงความเสียจายมาอย่างสุดซึ้ง ณ ที่นี้ด้วยนะครับ แต่กรุณาอย่ามาให้ผมยืนยันเป็นมั้นเหมาะแบบเรื่อง The Davin Ci นะครับ เพราะเรื่องของผมซึ่งหลังจากนี้ไปจะกลายเป็นเรื่อง "ของเรา.. ถ้าเธอเฝ้าติดตาม" นั้นเป็นได้แค่ "เดอะ ดา ตอปิโดบก โต๊ด" เท่านั้นแหละครับ

ส่วนเรื่องแรงบันดาลใจนั้นคงจะมาว่ากันไม่ได้นะครับ ก็อย่างที่มีใครบางคนกล่าวไว้ว่า "ดูละครให้ย้อนดูตัว ถ้าดูกันทั้งครอบครัวก็ไม่ต้องย้อนดูใคร"เรื่องราวทั้งหลายแหล่ทั้งหลายนั้นก็ได้มาจากสิ่งแวดล้อมรอบๆ ตัวและสังคมเรานี่แหละครับผมไม่ได้ไปทำวิจัยถึงพิพิธภัณฑ์ "ลูฟท์" อะไรที่ไหนหรอก ถ้าเป็นไนท์ซาฟารีล่ะพอไหว

อ้อ และอีกอย่างที่สำคัญ หากชื่อของตัวละครในเรื่องนี้ไปพ้องรูป พ้องเสียง หรือเหมือนเด๊ะ กับใครเข้า ผมต้องกราบขออภัยด้วยนะครับ ไม่ได้ตั้งจายห้ายเหมือนขนาดน้านนน...นะ

จริงๆ แล้วผมตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นแบบขาดๆ หายๆ และตั้งชื่อไว้ในใจไว้อย่างอลังการว่า

"การผจญภัยของ ผู้ดูเหมือนมาก "จาระบี" และทฤษฎีสมคบคิด"

แต่ยังไม่คิดที่จะเขียนตอนนี้ เพราะรอให้เรื่องราวมันตกผลึกจนลึกสุดจายก่อน แต่ไปๆ มาๆ จินตนาการของผมกลับปะทุขึ้นมาดื้อๆ อาจเป็นเพราะช่วงนี้ไอ้พวกผู้มีการศึกษา (หลังฉาก) และพวกผู้มีการศึกษา (เฉพาะเรื่องระเบิด) มันขยันออกโรดโชว์กันเหลือเกิน เหมือนกำลังจะทำเป้าปิดไตรมาสที่ ๒ ยังไงงั้น

หลังสิ้นเสียงระเบิด

"ตูม... รักนะ"

พร้อมนิ้วของไอ้เวรตะไลที่ขาดกระเด็น (อุ้ยเสียว...คุณผู้หญิงปิดตากันทันมั้ยครับ)

พร้อมเสียงชื่นชมอึงมี่ของน้องๆ เด็กน้อยๆ ผู้รักการศึกษา ที่น้ำตาเพิ่งจะหยดแหมะได้ไม่นาน

(น้องๆที่ชอบเล่นเกมส์ยิงกันเลือดสาด น่าจะย้ายบ้านหรือมาทัศนศึกษาแถว 3 จังหวัดของเรานะครับ จะได้รู้กันบ้างว่า ความรุนแรงนั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา และซ้ำร้ายกว่านั้น เรื่องความเป็นความตายนั้น เราไม่ได้พบประสบโดยตรง ไม่มีทางรู้ได้หรอกว่า มันเจ็บ มันขมขื่น และมันน่ากลัวขนาดไหน)

แต่เพื่อนๆ พอมองออกใช่มั้ยครับว่าทำไม คุณพี่เบิ้ม (เขาว่างั้นนะ) ที่มีผู้นำชื่อว่า "พุ่มไม้" ยังคงขยันส่งออกวัฒนธรรมการทำลายล้างอย่างจริงจัง...

เอาล่ะครับ ผมขอจบคำสวัสดีทักทาย และคำนำลงแค่นี้

เชิญเพื่อนๆ พบกับสุดยอดมหากาพย์ เรื่องราวการผจญภัยของชายหนุ่มผู้มักใหญ่ใฝ่สูง และพลพรรคของเค้า รวมทั้งเรื่องราวอีกมากมายที่เกิดขึ้นในดินแดนอันไกลโพ้น..... แต่จะไกลสักแค่ไหนก็คงไม่พ้นสายตาอันคมกริบของความดี ความเลว ความรัก ความชัง ที่ผสมผสานอีลุงตุงนังอยู่ทุกวินาที

"พี่แว้ม" ครับ พี่จะอยู่ไกลแค่ไหน พี่ก็ยังอยู่ในโลกใบนี้อยู่ดี...

วันก่อนพี่ดา ตอร์ปิโด ของผมเพิ่งบินไปดีดหูสามีแก ที่กำลังกกเมียน้อยที่เมืองมุมไบ ได้เรยย..

นับประสาอะไรกับพี่ ที่อยู่ใกล้ๆ แค่ปลายจานดาวเทียมที่หลังคาบ้าน "ป๋าเหนา ดิออริจินัล"

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณเรื่องราวต่างๆ ทั้งความดี ความเลว ความรัก ความชัง ที่ผสมผสานอีลุงตุงนังอยู่ทุกวินาที ทำให้โลกใบนี้แกนเอียง (เห็นมั้ยครับ "โลก" ยังเลือกข้าง ไม่หมุนแบบกลางๆ กลากๆ เหมือนเฮียโกย รปภ. หน้าแฟลตตำรวจ)

และขอขอบคุณไอ้พวกเวรตะไลที่กำลังประกอบระเบิดอยู่อย่างขะมักขะเม้น ที่ทำให้จินตนาการของผมพวยพุ่ง ขอให้พวกพี่ๆ และครอบครัวที่เกี่ยวข้องและสนับสนุน โดนระเบิดตายห่ากันโดยถ้วนหน้านะครับ

ท้ายที่สุด ณ ตอนนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกๆ คนครับ ที่อ่านมาถึงตรงนี้ถ้าชอบก็ชมผมนะ ถ้าไม่ชอบก็ไปเฉ่งพี่เอ แมวร่อน ก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า

บัณฑิต อึ้งรังษี:

"วันหนึ่งผมกำลังจะไปที่คาร์เนกี้ ฮอลล์ ผมถามคนแถวนั้นว่า ผมจะไปที่นั่นได้อย่างไร"

เค้าตอบผมว่า

"คุณก็ต้อง ซ้อม ซ้อม และก็ ซ้อม"

ไอ้แว้ม:

"วันหนึ่งผมกำลังจะไปที่ทำเนียบรัฐบาล ถามลุงคนกวาดถนนค่าแรงวันละร้อยยี่สิบว่า

"ลุงๆ ผมจะไปทำเนียบได้งายอ่ะ"

ลุงเค้าตอบว่า

"นายก็ต้อง ซื้อ ซื้อ ซื้อ"

จอห์น นอนเล่น 21062550

edit @ 2007/06/21 18:26:58
edit @ 2007/06/21 18:39:34