Anor A Mellon แมวร่อน กรุ๊ป

กาลครั้งหนึ่งยังผ่านไปไม่นาน มีนิทานในคืนแห่งความฝัน

มีดวงดาวดวงจันทร์ มีดวงใจที่ยังเฝ้าเหม่อ .....

.....

เมื่อคืนเราฝันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ... คำว่า "ไม่ค่อย" เหมือนจะทำให้ความเข้มข้นของความร้ายจางลงบ้าง

แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ เพราะมันเป็นคำที่บ่งบอกถึงความลังเล

ลังเลว่าจริงๆ แล้วเมื่อคืนนี้ฝันร้าย หรือว่าฝันดีกันแน่

เรื่องอะไรที่ทำให้คนเราลังเลได้ถึงขนาดยากที่จะแยกแยะ หรือแบ่งเส้นกันระหว่างความดี กับความร้าย

.....

คำตอบนั้นแน่นอนว่าต้องหลากหลาย ถ้าให้เข้ากับกระแสเปลือกประชาธิปไตย อย่างที่บรรดาผู้ทรงภูมิ ปรัชญาเมธีสายคณะราษฎร์หน่อย ก็ต้องบอกว่าเป็นเรื่อง "อำนาจของประชาชนโดยแท้"

ประชาชนโดยแท้ ที่ยังมีอีกมากมายกว่าค่อนประเทศ ผู้ที่ยังไม่สามารถหลุดออกมาจากวงจรเน่าๆ ของผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น นักเลือกตั้ง นักวิชาการการเมือง นักการเมืองวิชาการ นักกินเมืองเสรีนิยม นักเสรีนิยมกินเมือง นักเสรีนิยมเก็บกด และอีกหลายๆ จำพวกวนกันไป หมุนวนกันไปเป็นสังสารวัฏ

(จุ๊ๆๆ แต่อย่ามาอำกันนะคุณลุงทั้งหลาย ประวัติศาสตร์ของคุณลุงน่ะ เด็กๆ หลายคนเค้าชอบนะ เค้าบอกว่าอ่านสนุกกว่าการ์ตูนญี่ปุ่น เสียอย่างเดียวบางอย่างมันขายชาติมากไปหน่อย)

แต่ขอโทษทีที่เราไม่มีเวลามาฝันกับเรื่องพรรค์นี้ เพราะเราไม่ได้เป็นผู้ทรงภูมิขนาดนั้น

ในฝันของเรามีแต่เรื่องความรัก มีรั้วไม้ยาวสุดลูกหู ลูกตา และมีฝูงลูกแกะอีกนับพัน นับหมื่น เจ้าลูกแกะสีส้มในตอนที่แล้วก็เป็นหนึ่งเพื่อนที่ดีในความฝันของเรา

.....

เมื่อคืนเราฝันถึงเพื่อนคนหนึ่ง..

(นั่น! ว่าแล้ว ว่าต้องแอบชอบแฟนเพื่อน)

ไม่ใช่โว้ย! ... อย่าแซวซิ กำลังอิน

.....

เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ... แต่ไม่ใช่ที่ๆ อาจารย์ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งมาร้องเพลงสุดไพเราะนั้นนะ

ตั้งแต่แรกเจอกัน เราก็รู้สึกทันทีว่ามีความรู้สึกที่พิเศษกับคนๆ นี้

เราพูดคุยกันถูกคอ อำกันได้อย่างถูกใจ หลอกใช้กันได้อย่างรู้ทัน

เธอเคยเจอมั้ย ใครคนหนึ่งที่เหมือนจะรู้ใจ รู้ความคิดเราไปเสียเกือบทั้งหมด

เว้นแต่เรื่องที่ว่า ลึกๆ เรารู้สึกกับเค้าอย่างไร

....

ในความฝันเราได้เจอกันอีกครั้ง หลังจากไม่ได้เจอกันมานานมาก

(ก็ตั้งแต่มาทำเพลงเป็นกิจวัตร ก็ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนเก่าๆ สมัยเรียนเท่าไหร่

นานๆ ก็จะโผล่หน้าไปให้มันจำได้กันสักครั้งกันลืม เวลายืมตังจะได้ง่ายหน่อย)

เราได้พูดคุยกัน นั่งมองท้องฟ้าเงียบด้วยกัน

รอยยิ้มของเธอยังไม่เปลี่ยนไป แววตาของเธอยังไม่เปลี่ยนไป

เวลายังไม่ได้พาเธอไป.....

.....

ทำไมเวลาที่เราฝันอะไรๆ ที่น่าประทับใจ ความทรงจำนั้นกลับเจือจาง

ทั้งที่จริงๆ แล้ว แม้แต่หมื่นห่าฝน ก็ไม่สามารถทำให้ความทรงจำที่เรามีกับใครสักคนเพียงชั่ววินาทีเจือจางไปได้

แต่กับความทรงจำในฝันนั้นมันกลับกัน

แค่น้ำลายบูดเพียงหยดเดียว (ของใครก็ของมันนะ) ก็ละลายความฝันนั้นได้อย่างไม่ยากเย็น

เหลือทิ้งไว้แต่คราบน้ำลายบนปลอกหมอน เหลือทิ้งไว้แต่กลิ่นน้ำลายฉุนบนปลอกหมอน

เหลือทิ้งไว้แต่เปลือกของความทรงจำที่เหี่ยวย่น แห้งเฉา

.....

เราไม่ได้มีความรักอะไร หรือมีความคิดอะไรเกินเลยกับเพื่อนเก่าคนนั้นหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด

ความรักของเราเกิดขึ้นกับหญิงผมยาวประบ่า หน้าตาเจืออเมริกัน ที่อยู่ในรถเมอร์ซิเดสสีแดงคันนั้นต่างหาก

ขณะที่เรากำลังเดินคุยกับเพื่อนเก่าคนนั้นอยู่ ข้ามทุ่งหญ้าแห่งความฝันนั่นไป สีแดงเพลิงของรถคันนั้น กับละอองฝุ่นที่ฟุ้งกระจายไล่หลังมา ตามทางลงลาดชันที่อยู่ระหว่างเนินเขาที่ด้านซ้าย และแสงของดวงอาทิตย์ยามเย็นที่มุมด้านขวา ซึ่งส่องลงมาตกกระทบกับความมันวาวของ Shad สีนั้น ดึงสายตาของเราออกไปจากการสนทนา

รถคันนั้นวิ่งมาด้วยความเร็วสูง เสียงของมันเริ่มประชิดเข้ามา ในขณะที่บทสนทนาระหว่างเราสองคนยังคงเป็นไปในระนาบเดิม เธอที่กำลังสนทนากับเราเริ่มรู้สึกได้ถึงกระแสของความเร่งรีบนั้น

ทุ่งหญ้าที่เงียบสงบ ซึ่งมีแต่เพียงเสียงร้องของนกน้อยที่กำลังบินกลับรัง เสียงลูกควายที่กำลังวิ่งไล่ตามก้นแม่ของมันกลับบ้าน เสียงคุณลุงที่กล่าวทักทายเราเมื่อกี๊นี้ กับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของจานลูกโซ่ที่ค่อยๆ แว่วหายไป ตอนนี้มีเสียงใหม่ ซึ่งฟังคล้ายๆ ดนตรีนิวเวฟจากฝั่งอังกฤษ เคลื่อนตัวใกล้เข้ามาด้วยความเร็วสูง

ยังไม่ทันที่เราจะหันกลับไปมองได้อย่างเต็มตัว รถคันนั้นก็แล่นผ่านเราไป

เฟี๊ยว!!!!! .....

ผมจำเธอได้ติดตา.....

.....

รถคันนั้นเป็นรถเมล์เที่ยวสุดท้ายที่จะพาเรากลับเข้าตัวเมืองในเย็นนี้.....

.....

เรามองหน้าเธอคนนั้น รอยยิ้มของเธอจางๆ เช่นเดียวกันกับเรา

.....

ความเงียบเปรียบได้กับคำพูดนับพัน

.....

ไม่จอดป้ายอีกแล้ว... ไอ้สาดดดดด!!!!!

จ.พ. ณ มร. 201820050225